... horen we bij de bakker en andere winkels in de omgeving niet meer dé vraag: "Moet je niet naar school?

... blijft je boekenbudget toch nog altijd hoger dan je energiebudget.

... hou je de uitleentermijn van je boeken goed bij op de kalender - die hevige boete overkomt je maar één keer!

... kennen alle bibliotheekmedewerkers jou en je kinderen.

... kent ook de dichtsbijzijnde kantoorboekhandel inmiddels jouw keuze en gebruik.

... zoek je nog altijd naar een nieuwe - betere - dagindeling.

... vergeten je kinderen dat er ook nog kinderen zijn die naar school toe gaan.

... heb je die noodzakelijke steun van andere thuisonderwijzers nog altijd nodig!

Deze week zijn we erg veel het land ingetrokken en ditmaal met het openbaar vervoer, de trein. Joachim vindt het fantastisch en of hij nu één of twee uur in de trein zit, het maakt hem allemaal niet uit. Hij kijkt en fantaseert, hij geniet!!

De meiden vinden lange afstanden wat minder, dus zij voorzien zich altijd van allerhande materiaal om deze uren door te komen. Ik check altijd wel even de tassen, want anders moeten we soms op plaats van bestemming zo zeulen. Oftewel op het laatst loop ík dan gebukt onder allerlei breiwerk, boeken, pennenzakken en poppen met toebehoren. Deze week niets van dat al. Eén boek, een uitgeprint e-book, wat touwtjes, knotje katoen en een schaar. We gingen touwfiguren maken. Een erg rustgevende bezigheid en de tijd vloog om. We waren vanuit deze uithoek van het land zó in Antwerpen, Brussel of Leuven.

Dit e-book met erg duidelijke plaatjes hadden we uitgeprint. We kenden al een paar basisfiguren zoals de kop en schotel, dus waren we zo vertrokken en leerden we elke rit wel één of twee figuren erbij. Ook andere reizigers werden soms besmet met ons virus (vandaar dat extra bolletje) en staken hun vingers in de touwtjes. Febe werd de touwfiguren-juf en één omaatje was erg gelukkig dat ze op haar oude dag nog van alles had bijgeleerd;-)

Wanneer je op een doordeweekse schooldag als moeder met vier kinderen het openbaar vervoer bevolkt, heb je ongetwijfeld veel vragende blikken om je heen. Een aangezien we lange ritten maakten, kwamen de vragen eraan. ... Niet naar school...?, ...oh, jullie zijn zeker Nederlanders en hebben herfstvakantie...? Nou, nee dus, maar wij geven thuisonderwijs. En zo konden we het hele thuisonderwijs weer eens promoten aan wie maar interesse toonde. TO is nog altijd zo onbekend onder de gemiddelde Belg. Maar wat mij altijd weer opvalt, is dat men zo positief reageert. Natuurlijk zijn er kritische vragen, maar met mijn antwoorden probeer ik de mensen ook altijd eens naar de andere kant van het plaatje te laten kijken.

Eenmaal zaten we naast een gepensioneerde leerkracht, die het machtig mooi vond wat wij deden. De beste vorm van educatie vond zij. Veel beter en met veel meer mogelijkheden dan in een klas. Mooi, om dat te horen uit de mond van ingewijden. Toen zij de trein verliet, stond zij op, gaf ons nog een hele speech, wenste ons veel geluk. We moeten vaker het land intrekken;-)

Na een erg lange zomer ben ik daar weer. Ik had bewust even afstand genomen van het bloggen. Het deed goed, maar nu heb ik er ook wel weer zin in om van alles wat we zo doen af en toe weer eens wat aan mijn blog toe te vertrouwen. Erg grappig te ontdekken, dat mijn blog echt gelezen wordt, want van diverse kanten kreeg ik mailtjes waar of mijn schrijfsels toch bleven. Veel van mijn lezers wisten dat wij begin deze zomer afscheid van onze vader en opa hebben genomen. Wij wisten dat het eraan kwam, maar toch waren het nog heftige ervaringen. De laatste 8 maanden had opa ziek op bed gelegen en hij werd steeds zieker. Hoe kan een mens toch aftakelen, hij was werkelijk helemaal uitgeteerd.

Wij missen onze papa en opa, want hij had toch ook wel inbreng in ons thuisonderwijs. Vooral op het gebied van geschiedenis was hij onze vraagbaak. Hij schudde zo een mooi verhaal uit zijn mouw, of wees ons op belangrijke titels. Door zijn kennis en inzicht  kon hij ook onze huidige tijd zo goed duiden, wat konden we genieten van zijn beschouwingen over de tijd waarin wij leven.

Vol vertrouwen sloeg hij ook ons thuisonderwijsavontuur gade. Wat was hij trots op zijn kleinkinderen.

Jedidja had als oudste kleindochter natuurlijk een bijzonder plekje in zijn hart. Hij, die helemaal niet muzikaal was, keek vol bewondering naar het vioolspel van zijn kleindochter. Zij kreeg ook al de leeftijd dat ze met hem een boom kon opzetten. De eerste beginselen van het discussiëren heeft ze nog van haar opa meegekregen.

Rhodé had ook een speciaal plekje in zijn hart, vanwege haar syndroom. Zijn hart ging altijd uit naar de zwakken in de samenleving, daar zou hij voor door het vuur gaan. Rhodé hield er ook altijd van om haar opa een dikke knuffel te geven en wat kon hij ervan genieten als ze zich tegen zijn baard vleide. Weinig andere kleinkinderen hadden daar de rust voor.

Febe en opa hadden het wat moeilijker met elkaar. Opa hield heel erg van grapjes maken en Febe helemaal niet. Opa was heel standvastig en Febe heel koppig. Dat botste wel eens, vooral toen ze nog jonger was. Nu ze ouder werd, wist ze dat er bij opa altijd wel een verhaal te halen was en dat was iets waar ze zo van kon genieten! Febe, onze denker, moet het verlies nog verwerken. Ze had nog zoveel van opa willen horen.

Joachim en opa verstonden elkaar erg goed in hun liefde voor het buitenleven. Vorige week kwamen we nog langs een bankje dat aan een weitje staat en Joachim vertelde mij dat hij daar met opa altijd ging zitten. Ik was verrast dat hij (3 jaar) daar zo over sprak. Wanneer opa hier was, gingen ze samen wel een wandelingetje maken, maar ik wist niet dat Joachim zich dat zo kon herinneren. Mooi!

Maandagmorgen, 18 mei 2009, 9.00 uur: volgens afspraak staan er twee inspecteurs van het Ministerie van Onderwijs voor onze deur. Binnengekomen is het ijs meteen gebroken omdat de kinderen zich rond de pc hebben geschaard om de gebeurtenissen rond de geboorte van baby-olifantje Kai Mook te bestuderen.

Wij zetten ons aan de ovale tafel naast de 3-delige TO-boekenkast. Op tafel liggen al een aantal zaken klaar. De kinderen zijn bezig met hun eigen ding en onder het genot van een kopje koffie - bediend door onze oudste dochter -  vertel ik enthousiast over onze werkzaamheden. Onbevooroordeeld als ze zijn, wordt het een aangenaam gesprek.

Ik vertel hen over onze beweegredenen, toon hen de materialen die we als leidraad gebruiken, laat hen de kist met rekenmaterialen zien, vertel hen hoe we op al deze materialen stuitten en ik deel met hen ons weekschema. Vooral dit laatste lijken ze erg belangrijk te vinden. Onze jongste dochter komt met trots haar kaft laten zien met haar werk van de afgelopen maanden. Vol enthousiasme vertelt ze over haar inzet aan het inspecterende oog! Vooral haar zelfgeschreven liedje op de melodie die Nieuws uit de natuur had aangereikt, oogst veel bewondering. Ze glimt!

Tot mijn verrassing wordt DE vraag niet gesteld. Geen enkele specifieke vraag naar socialisering. Misschien omdat in mijn verhaal al naar voren kwam dat we regelmatig op uitstap gaan, contacten met andere TO-ers hebben en de kinderen naar sport-, turn-, muziek- en zwemlessen gaan?

Zij hadden een negental richtvragen mee welke ze als kader voor hun inspectie gebruikten. Dit maakte het naar mijn idee allemaal wat doorzichtiger dan voorgaande keer (2005). Het waren hele praktische vragen, waarmee het gesprek vlot verliep. Ter info volgen hieronder de vragen:

1. Houdt het huisonderwijs rekening met de beginsituatie en wordt het onderwijs op maat van de leerling aangeboden?

2. Is er aandacht voor preventie?

3. Spreekt het huisonderwijs de totale persoonlijkheidsontwikkeling aan en is er ook aandacht voor brede vorming?

4. Wordt het huisonderwijs planmatig georganiseerd?

5. Kan de leerling de vaardigheden ontwikkelen in realistische situaties en in situaties die aansluiten bij het latere leven?

6. Is het onderwijsaanbod realistisch, gevarieerd en uitdagend?

7. Is er aandacht voor samenhang (transfer)?

8. Heerst er een krachtige leeromgeving en zijn de leermiddelen actueel?

9. Is er aandacht voor leeropbrengst/leerwinst?

Eigenlijk meer vragen vanuit een schools denken. De meeste vragen zijn zo logisch voor thuisonderwijzers, want welke ouder schenkt nu geen aandacht aan de samenhang of geeft geen onderwijs op maat? TO-kinderen doen niets anders dan vaardigheden ontwikkelen in realistische situaties. De meeste TO-huishoudens die ik heb gezien, zijn inderdaad krachtige leeromgevingen en TO-ouders zijn over het algemeen de meest gedreven en bewogen opvoeders/onderwijzers die ik heb ontmoet. En dan aandacht voor leeropbrengst...? Euh... we zien toch niet anders...?

Na het anderhalf uur durende gesprek willen ze samen een korte briefing houden, waarna ze mij meteen een samenvatting en evaluatie geven. Het is leuk te horen: "We kunnen alleen een onvoldoende of voldoende geven, maar u hebt alleszins meer dan voldoende verdiend." Van mij mogen die inspecteurs vaker komen;-))

Deze week lag dan ook het verslag in de bus met op alle punten een positieve waardering.

Dit voorjaar hebben we tot groot plezier van de kinderen een grote trampoline in onze tuin geïnstalleerd. Het is een zeer groot succes! Alle verveling wordt tegenwoordig uitgesprongen op het zwarte doek.

Aangezien zo'n gedrocht in je tuin niet zo aantrekkelijk is, hebben we hem in de uiterste hoek neergezet. Eigenlijk een nog een rauw plekje tuin waar het onkruid welig tierde. Een plekje waar we niet zo veel kwamen.

In één van de aangrenzende tuinen werd met belangstelling toegekeken bij het opzetten van de trampoline, maar het bleef erg stil achter de schutting. De mensen die er wonen kenden we eigenlijk nog niet zo goed, maar ze bleken ook twee kinderen te hebben. Het contact ontstond via de schutting. Eerst kwam er een briefje met: "ik heet...", al gauw werd het schrijfmateriaal binnen gehaald en ontstond er een levendige briefwisseling waarbij heel wat spellingsproblemen de revue passeerden. Over vakoverschrijdend onderwijs gesproken.... ja, ja, we hebben vandaag inspectie gehad;-))

Na anderhalf jaar thuisonderwijs waarin allerlei vakken en projecten aangepakt zijn en er met veel plezier ontdekt en gestudeerd is, was de tijd aangebroken om eens wat examens te gaan doen. Hier heb ik er al eens over geschreven.

De afgelopen weken hebben wij ons dus voorbereid op deze examens en Jedidja ontdekte dat studeren voor een examen toch wel heel anders is dan "gewoon" studeren. Ze heeft de lijstjes afgelopen met "wat moet ik kennen en kunnen" en kwam tot de conclusie dat ze sommige dingen allang automatisch deed en dat ze voor andere dingen toch nog wat hiaten had. Via internet en bibliotheek hebben we deze proberen aan te vullen en zo brak vandaag de eerste examendag aan. Schriftelijk Nederlands: een schrijfopdracht, een luisteroefening en een dictee.

Na anderhalf uur stond ze weer voor mijn neus. Schouderophalend zei ze: "Het stelde eigenlijk niets voor, het leek wel niveau basisonderwijs. De luisteroefening ging over fastfood met 1 kantje waar/niet waar vragen. Het moeilijkste woord van het dictee was epidemieën en de onderwerpen voor de schrijfopdracht waren waardeloos."

Dit laatste kan ik helemaal beamen, want wat dacht je van:

- Op kamp gaan.... keitof!

- Een buitengewoon huisdier

- Volwassenen... naar de maan ermee.

Vooral dit laatste onderwerp vind ik hemeltergend. Hoe willen ze dat iemand hier ooit een goede, zinvolle tekst over schrijft?

Jedidja heeft gekozen voor het eerste onderwerp en aangezien ze regelmatig heeft deelgenomen aan muziekkampen kon ze hier haar ei zeker wel in kwijt. Morgen examen Frans: dus vanavond vlogen hier de verschillende tijden en uitgangen nog om mijn oren, heb ik in mijn beste Frans nog een luistertekst voorgelezen en probeert ze morgenvroeg papa nog te strikken om samen nog wat te herhalen.

Het is al weer 2 weken geleden dat we de verjaardag van onze oudste dochter vierden. Het is al weer 14 jaar geleden dat ik moeder werd. Een schitterende dochter lag er na een overweldigende bevalling in mijn armen. Het was avond en de hele nacht hebben we samen liggen genieten. Die heerlijke wakkere oogjes de eerste uren na de bevalling wilde ik niet missen en ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. We hebben hele mooie jaren met haar achter de rug en we hopen natuurlijk dat er nog zeer vele zullen volgen! Jedidja is een creatieve geest en na al die jaren kan ze me nog steeds voor verrassingen zetten. Oh... ja.... bedoel je dat....? Ah, ja ....

14 jaar: een mooie leeftijd. Ik kan er zo van genieten om te zien hoe ze haar eigen meningen inneemt en onderbouwt en wat een zegen dat we daar veel van onze opvoeding in terug mogen zien.

Bij een verjaardag horen natuurlijk kado's en dit jaar was er wel een héél speciaal kado voor haar. Op haar weblog heeft ze daar iets over geschreven en staan ook een paar foto's.

"Mama..., je hebt nu wel een afspraak via internet gemaakt..."  Eén van mijn dochters kon het toch niet helemaal goed rijmen. Altijd word je aangemaand voorzichtig te zijn met je persoonlijke gegevens en wordt er gezegd dat je niet mag aanpappen met mensen die je niet in real life kent en nu blijken papa en mama zomaar een afspraak te hebben gemaakt via internet met mensen die ze niet kennen. Ik heb haar uitgelegd dat papa wel telefonisch contact had gehad en dat wanneer je volwassen bent je dat allemaal wat beter kunt inschatten. Vol vertrouwen zag ze daarna uit naar wie er aan de deur zouden staan!

Want wat is nu leuker dan dat mensen contact met je opnemen naar aanleiding van je blog...? Men vindt herkenning en wil graag meer weten: bijbelgelovigen, Joodse feesten, thuisonderwijs. Een combinatie die tot nieuwsgierigheid leidde.

Zaterdagmiddag was het dus zover en we ontmoetten P. en G. met hun vier toffe kinderen. Hopelijk hebben we jullie niet overweldigd met onze TO-verhalen en -materialen! Wij vonden het erg gezellig, de kinderen hebben zich goed vermaakt en we hebben genoten van jullie heerlijke cake met verse eitjes!!

Welkom in het thuisonderwijs-avontuur!

De laatste tijd niet zoveel geblogd;-)) Het was even tijd voor een korte break, maar dat wil niet zeggen dat we stil gezeten hebben. Even een korte foto-update van waar we zoal mee bezig zijn geweest in de afgelopen periode.

Deze eerste foto is al iets langer geleden, maar aangezien ik toen zelf mijn fototoestel vergeten was... moest ik nog achter foto's aan.

Een intercultureel huwelijk! Tussen al het Afrikaanse eten stond op verzoek ook wat Belgisch lekkers en Jedidja had voor deze gelegenheid een reuze-quiche gemaakt. De Afrikanen vonden hem geweldig en het recept is meegegaan naar vele culturen!

We hebben de tienerclub thuis ontvangen, waarbij het mannelijke deel ging beeldhouwen en de dames zich uitleefden in de keuken. We hebben genoten van hun heerlijke baksels: pizzabroodjes en kaasstengels! Mmmm!!

Na een logeerpartijtje van één van de dochters bij familie aan de kust deden we op de terugreis Gent aan. Dat is altijd goed voor romantische plaatjes.

We bezochten ook het Gravensteen, een Middeleeuwse burcht, daar mocht het al wat stoerder zijn!

Gewoon heerlijk voorlezen. Wat een genot als een andere thuisonderwijsmoeder wél strips wil voorlezen.

Een bezoekje aan een binnenspeeltuin waarbij mama weer wat geïnspireerd en bemoedigd werd en de drie dames zich konden uitleven op de speciaal voor hen geopende kunstijsbaan.

Op één van de eerste mooie dagen hebben we onze fietsen maar eens uit hun winterslaap gehaald. Het natuurgebied De Kevie is altijd een heerlijke plaats voor fietsritjes in ons verder voor fietsende weggebruikers levensgevaarlijk Tongeren.

En natuurlijk de nimmer aflatende hoeveeldheid was,

 terwijl het schoolwerk ook gewoon doorging.

Hoe je het ook wendt of keert: thuisonderwijzen kost geld. Of dit veel meer is dan wanneer mijn kinderen naar school zouden gaan, weet ik niet. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw benul van de kosten voor een schoolgaand kind. En tegenover deze kosten kan ook weer een studietoelage staan, die je als thuisonderwijzer al helemaal niet krijgt. Ik weet gewoon graag waar mijn geld blijft en hoeveel ik aan de verschillende zaken spendeer. Daarom maken wij ook elk jaar een budget op en houden wij onze uitgaven en inkomsten nauwkeurig bij.

Naast een budget voor thuisonderwijs hebben we ook aparte budgetten voor boeken en ontspanning, en tussen deze drie posten schuiven we ook wel een beetje. Thuisonderwijs, boeken en ontspanning zijn zogezegd onze leerbudgetten. We voegen ze niet samen, omdat ik toch graag een beetje overzicht wil bewaren.

Als hulpmiddel hiervoor heb ik ooit eens een handig excelbestand gedownload en dat wil ik jullie niet onthouden.  Microsoft Excel Family Budget is gemaakt door Cindy Carrier van ValueDrivenFamily en wij vinden het heel bruikbaar (wij lezen dollars gewoon voor euro's). Het is gratis verkrijgbaar wanneer je je aanmeldt voor hun nieuwsbrief via hun website. Wij gebruiken het voor onze gezinsbudgettering, waarbij we ook onze oudste kinderen betrekken. Zij vinden dit programma fantastisch omdat het alles in grafieken en diagrammen zet. Heel overzichtelijk en soms ook wel confronterend!

Ik ben heel benieuwd of jullie misschien nog andere tips hebben om je budget te beheren. Gebruikt iemand van jullie een Nederlandstalig programma in euro's. Ik zou daar graag meer over horen.

Vorige week was het hier weer eens feest: onze Febe vierde haar verjaardag. Febe, eigenlijk altijd al zo groot, werd nu toch pas zeven jaar. Zelf twijfelde ze een beetje: 6 is zo vertrouwd en 7 worden is toch best wel spannend. Op en top Febe: stoer, maar toch zo'n gevoelig persoontje.

Ze wilde graag een Hello Kitty Feest. Gelukkig hebben we hier een aantal creatieve zussen rondlopen, die dit dan ook tot haar tevredenheid hebben voorbereid. Zelf heeft ze ook allerlei initiatieven genomen om het tot een geslaagd feest te laten worden. Helaas kon er voor haar deze keer geen enkele oma, opa of ander familielid komen, maar dat heeft ze moedig gedragen.

Op je verjaardag gaan sporten in een groep die je nog niet zo lang kent, is ook wel spannend. Op haar initiatief zorgden we voor traktaties, maar ja om nu zo maar te zeggen in die groep dat je jarig bent,  is ook zo wat. Daar had ze wat op gevonden: een kroon! Praktische oplossing, toch? Daar liepen we dan samen over straat: een fiere Febe met opgeheven hoofd bedekt met een kroon met een duidelijke 7 erop. Eén deur verder maakte ze zich al bezorgd dat er niemand echt keek, maar ja wat wil je als ze met 50 km per uur langs je razen. Gelukkig kon ze even later genieten van heerlijke gezellige blikken en glimlachjes en in de sporthal liep het helemaal flitsend!

Febe: van harte gefeliciteerd!!

Deze week ontvingen wij een allerliefst kaartje gericht aan al onze kinderen. Wat een bemoediging wanneer je een kaartje krijgt waarop staat: "Ik hou van alle thuisonderwijskinderen!"

Dank je wel en een hele dikke knuffel terug, H!!!

Na pasen zal onze oudste dochter voor de eerste maal meedoen aan een paar examens van de eerste graad. Ter voorbereiding daarop hebben wij natuurlijk de website van de examencommissie goed bestudeerd. Alle informatie staat daar duidelijk op, maar toch vonden wij het nog prettig de infonamiddag te bezoeken. Dus togen wij eind vorige maand op een woensdag naar Brussel.

Dicht bij het zuidstation bevindt zich de school waar het geheel zich afspeelt. Een typische rijksschool uit de jaren 70. Binnen in de hal stond een groot aantal stoelen opgesteld en wij vroegen ons af of die echt allemaal vol zouden komen. En inderdaad tegen aanvangstijd was het overgrote deel van de stoelen bezet en Jedidja vroeg zich af hoe al deze mensen zich voorbereidden op hun examens.

In een omstandige uitleg met behulp van een powerpointpresentatie passeerde veel info de revue, van inschrijvingsprocedure tot slaagpercentages, van mogelijke studierichtingen tot hoe je een diploma behaalt. Er was ook nog de mogelijkheid tot vragen stellen, maar dit liep een beetje uit de hand, zodat je je algemene vragen beter per e-mail kunt stellen. Het meest toffe van deze infonamiddag vonden wij de kennismaking met de examinatoren. Van elk vak en niveau waren de examinatoren aanwezig en je kon persoonlijk met hen kennismaken en hen met allerhande vragen bestoken over het af te leggen examen. Wij vonden hen erg vriendelijk en behulpzaam. Jedidja ziet het helemaal zitten om aan de examens te beginnen. Vooral toen ze hoorde dat je al geslaagd bent met 50%! Tja, dat had ik haar gewoon nog nooit verteld. Nog mooier vond ze het examens afleggen per domein, want dan moet je om geslaagd te zijn per domein 50% halen, wat betekent dat je dan voor bepaalde vakken kunt slagen met 40%. Dit is nu niet echt de studiehouding die wij willen aanleren, maar omdat ons studieprogramma nog zoveel meer omvat dan alleen de examens voor de commissie, gunnen wij haar dit plezier van harte.

De examencommissie organiseert puur de examens en is geen school of verstrekt geen studiepakketten. Veel mensen hadden daar vragen over, maar als doorgewinterde thuisonderwijzers is dit juist wat wij zoeken. Wij sprokkelen zelf ons materiaal wel bij elkaar;-))  Nu dit is inderdaad een tijdrovend en inspannend werkje, maar van de examencommissie zelf moet je hiervoor niet veel tips of ideeën verwachten naast de boekenlijsten die ze in hun leerplan hebben opgenomen. De enige tip die ze gaven, was tegelijkertijd een nieuwe voor ons: in Vlaanderen is het mogelijk je in een middelbare school in te schrijven als vrij student. De school is vrij of ze daar op ingaat, zij krijgen daar namelijk geen enkele financiële tegemoetkoming voor, en het hangt dus van de goodwill van de directeur af. Maar het is het proberen waard, wanneer je bijvoorbeeld alleen voor wiskunde de lessen wilt volgen. Tevens zou dit inschrijven als vrij student ook een mogelijkheid zijn om je kindergeld te behouden na de 18e verjaardag: enige voorwaarde is je voor 17u per week in te schrijven als vrij student.

Maar goed dit laatste hopen wij nooit nodig te hebben. Het is ons doel dat zij na deze examens van de eerste graad zich direct verder voorbereidt voor de examens van de derde graad. En wij hopen dat ze op haar 18e dan haar diploma middelbaar via de examencommissie heeft behaald.

Vorige week gingen Jedidja en ik voor de eerste maal naar de Examencommissie in Brussel en het geval wilde dat de tentoonstelling Korperwelten juist om de hoek van de school lag. Het stond nog op ons lijstje om eens te doen, maar aangezien het voor jongere kinderen niet zo geschikt is, kwam het er niet van. Nu konden we dus twee vliegen in één klap slaan.

Jedidja is niet zo'n biologiemens, maar dit zag ze toch wel zitten. In de loop van de tijd heeft ze wat inzicht opgedaan over de lichaamssystemen. Voor biologie werkt ze met de leerwerkboeken van uitgeverij De Boeck (Biologie 1 en 2). Verder doet ze vaak ook nog mee met de zussen die werken met de boeken van Apologia Science en die bezig zijn met de zoogdieren. Superenthousiast is ze hier niet over maar het bezoek aan de plastinatententoonstelling was toch een biologieles om nooit te vergeten. Ze heeft er zelfs een blogje op haar weblog aan gewijd.

Het hele muizengebeuren had ook tot gevolg dat er een hele schuldbelijdenis op gang kwam. De regel in huis is dat er géén eten mee naar boven wordt genomen. Maar nu kwam de aap uit de mouw: de kamer van het epicentrum bevatte namelijk aardig wat etensresten: lege zakjes chips, lege koekverpakking, zilverfolie van chocolade (jaaa, daar zijn muizen dol op) en lege snoepzakken.... In de chaos daar voelen die beesten zich heerlijk en als je dan ook nog gevoed wordt! Sjonge wat voelde onze oudste dochter zich schuldig. Wij hebben maar niets gezegd.... 

Rhodé had ook iets op haar lever: al snikkend moest ze bekennen dat zij de avond voordien stiekum een rol pepermunt uit de kast had meegenomen, en die lag nu nog onder haar kussen....

Sinds kort leest Febe kleine boekjes en één van haar lievelingsboeken is "Muizenhuis" van Michelle Cartlidge. Een allerschattigst boekje, mooi geïllustreerd. Een van de zinnen zegt: "Sommige muizen wonen onder de vloer". We konden niet bevroeden dat dit nog waarheid zou worden, want dit komt toch alleen maar bij anderen voor, niet? Febe stelt tegenwoordig regelmatig de vraag of een verhaal echt gebeurd is of niet... maar van de waarheid van dit boekje is ze inmiddels overtuigd.

Eergisteren hoorde ik namelijk bij het ontwaken onbekende geluiden. Wij slapen onder de studeerkamer en het leek wel of iemand al onze papieren aan het overhoop gooien was. Nader luisteren bracht mij tot de conclusie: er lopen muizen tussen het plafond! Manlief was nog niet direct overtuigd. Toen hij even later naar boven liep, hoorde hij al de stem van onze oudste die riep: "er zit een muis op mijn kamer, ik heb keutels in mijn bed!!".  Tja, nader onderzoek bracht inderdaad wat sporen aan het licht, maar alleen maar in haar bed....

Later op de dag toen manlief op weg was naar zijn studeerkamer kwam hij onderweg in het trappenhuis twee brutale muizenkinderen tegen. Het was dus waar en het bleef niet bij twee! Hij schoot in actie met een emmer... en tot onze verbazing ving hij 4 muizen. Naar mijn idee was dit alleen maar de voorhoede, maar dat heb ik de kinderen niet verteld. Voor de zekerheid gingen we muizenvallen halen en ik kocht er 10, elke kamer boven moest er naar mijn idee aan geloven. Grote griezels, het idee dat ik bespioneerd werd door muizen, stond mij niet aan.

Muizen was dus het onderwerp van de dag. Het thema dierensporen werd zo wel erg actueel. Ze vonden het ook wel spannend, want wanneer en waar komen we er weer één tegen? Ook schoenen en pantoffels aandoen werd een spannende bezigheid... het stond echt in het boekje: "Sommige muizen wonen in schoenen!" Ook stond er: "Sommige muizen wonen in tassen." Hoe moet dat nu als ik mijn tas voor turnen klaar moet maken?, vroeg Rhodé zich af.

De avond viel en er moest natuurlijk naar bed gegaan worden. Het bed van Jedidja was uitgesloten, want inderdaad lagen daar weer nieuwe sporen. (Ook andere bedden, bureaus en nachtkastjes bevatten sporen, maar die heb ik maar gauw verdonkeremaand, ssst...) Alle vallen stonden op scherp, we hadden nog twee muizen gevangen. Nu kunnen er nooit veel meer zijn, probeerde ik vol overtuiging te brengen. Alle meiden op één kamer, dat zou wel lukken. Diverse keren stonden ze nog beneden, om te vertellen dat ze toch echt nog iets onder de vloer hoorden en te vragen of er in de kamer van Rhodé ook gaten in de vloer zaten en zo ja waar, etc.... Rhodé was zo blij dat ze juist een poezenbeeldje op haar nachtkastje had staan, dat ze uiteindelijk - samen met haar zus in één bed - toch in slaap gevallen is.

Gisterenochtend was het weer prijs: twee muizen in de val en we hadden gezien waar ze de vloer uitkwamen. De kamer van Jedidja was echt het epicentrum met 2 kieren waaruit muizenkopjes keken. Gisteren hadden we veel andere dingen te doen, dus de muizen waren een beetje vergeten. Vandaag hebben we nog extra muizengif gehaald, want de vallen werken niet altijd even goed. En nu maar hopen dat Jedidja weer snel haar kamer kan betrekken.

Thuisonderwijs, huisonderwijs, homeschooling, thuisschool allemaal vlaggen die de lading van ons leven dekken. Maar deze week had papa M. een kadootje mee voor ons thuisonderwijs, wat voor mij toch wel heel erg schools was!

Het is nu gemonteerd op mijn bureau dat in de living staat en ik vraag me af hoe lang het daar blijft. Onze gehele potlodencollectie staat op scherp en als het aan Rhodé ligt moet dat elke dag wel even gebeuren. Hopelijk is het nieuwtje er snel af.

Terwijl heel Nederland op de schaatsen stond en heel België met zijn sleetjes van heuveltjes afracete, kwamen wij hier onze deur niet uit. De afgelopen week stond geheel in het kader van ziekenzorg met 4 zieken hier. Ontstoken oren, ontstoken ogen, volle neuzen, diepe hoesten en koorts.

Aan het begin van de week had ik nog enige hoop dat we misschien tegen het einde van de week nog even van de winterprik konden genieten, maar toen de één na de ander ziek viel zag ik die hoop al snel in rook opgaan. Tussen de bedrijven door ben ik even de tuin in gewandeld (nou ja, het konijn en de vogels waren deze week ook onder mijn hoede): heerlijk zonnetje, rust en snerpende sneeuw onder je voeten. Even een paar plaatjes geschoten van winter 2009, deze maal dus zonder kinderen!

Nu niet denken dat we deze week niets geleerd hebben, want we weten nu alles over medicatie en haar vormen: druppeltjes, pillen (door te slikken, op te lossen of te kauwen), capsules, zetpillen, poedertjes, drankjes, stoombaden en sprays. Vitamine C, Echinacea, paracetamol, levertraan, Thymsiroop, Dennensiroop en Eucalyptus zijn onze dagelijkse woordenschat geworden.

En wie zei dat we deze week geen wiskunde hadden gedaan? 500 mg, 200 mg, 120 mg allemaal in dezelfde grootte pil. Wie neemt welke? Hoe zwaarder je bent, hoe meer medicatie je nodig hebt. Dit kan je natuurlijk ook naar algebra omzetten.

En tot Rhodé is deze week - met haar diepe onder nul temperaturen - het principe van negatieve getallen doorgedrongen. Je zet natuurlijk wel grote ogen op wanneer je 's avonds nog even in de auto zit en daar -18°C ziet verschijnen!

Vanmorgen vroeg toen ik wakker werd, leek het verdacht stil buiten. Ik gokte op sneeuw en toen ik er even later uitging en springend over twee matrassen (zieke kinderen ) achter het gordijn kroop, zag ik alleen maar wit. Zelfs op onze steenweg, nu dat wil wat zeggen: zeker 10 cm sneeuw. Tegelijkertijd besefte ik dat er voor ons vandaag waarschijnlijk weinig sneeuwpret in zou zitten. Deze nacht had ik elk uur wel even een ziek kind een slokje water gegeven of een zakdoek aangegeven.

Ik had me eigenlijk na twee weken van bezoeken en logé's verheugd op wat meer regelmaat in ons gezinsleven en dacht vandaag weer een boekenstart te maken. Maar gisterenavond en vannacht vielen deze plannen helemaal in duigen door gehoest, geproest, veel slijmen en oorpijnen. Vooral Febe heeft het zitten en heeft hoge koorts. En als daarbij ook een van je bovenste voortanden nog tot superwiebeltand is verheven, heb je het echt héél moeilijk. In de loop van de dag kreeg ze ook nog ontstoken ogen, maar telkens even uitspoelen en een warm washandje tegen de irritatie, deed wonderen.

Tussen het uitpersen van de grote zak persappelsienen die ik gelukkig nog in de kelder had staan, hebben we nog wel wat Latijn en Wiskunde gedaan en de vereisten voor het examen Nederlands nog eens doorgenomen en een voorbereidingsplan op poten gezet. Jedidja was per slot van rekening niet ziek en half april gaat ze toch echt proefdraaien voor de examencommissie met een aantal vakken eerste graad.

Met Joachim ben ik nog even brood gaan halen, maar het feit dat hij tot diep over zijn enkels in de sneeuw stond kon hem niet bekoren. Zijn voeten die in de sneeuw verdwenen baarden hem flink zorgen. Toen papa aan het eind van de middag thuiskwam en nog even met hem wilde sleeën, gaf hij dan ook niet thuis. Morgen nog eens proberen.

Het is wel een beetje laat, maar ik heb ooit eens begrepen dat je tot 5 januari iemand nog nieuwjaarswensen mocht geven. Volgens mijn echtgenoot mag het zelfs nog de hele maand januari. Alle tijd nog!

Toch wil ik jullie vandaag een gezegend 2009 toewensen. Alle shalom toegewenst in dit nieuwe jaar, in het bijzonder wanneer je ook thuisonderwijs geeft.

Shalom in je gezin, shalom onder je kinderen, shalom in je planning, shalom in je relaties, shalom met jezelf!  Deze shalom wens ik je toe en is te verkrijgen bij Degene die zich openbaart in Psalm 121. Persoonlijk besef ik ook dat ik elke dag van 2009 opnieuw bij Hem mag aankloppen voor deze vrede.