Vanmorgen vroeg toen ik wakker werd, leek het verdacht stil buiten. Ik gokte op sneeuw en toen ik er even later uitging en springend over twee matrassen (zieke kinderen ) achter het gordijn kroop, zag ik alleen maar wit. Zelfs op onze steenweg, nu dat wil wat zeggen: zeker 10 cm sneeuw. Tegelijkertijd besefte ik dat er voor ons vandaag waarschijnlijk weinig sneeuwpret in zou zitten. Deze nacht had ik elk uur wel even een ziek kind een slokje water gegeven of een zakdoek aangegeven.

Ik had me eigenlijk na twee weken van bezoeken en logé's verheugd op wat meer regelmaat in ons gezinsleven en dacht vandaag weer een boekenstart te maken. Maar gisterenavond en vannacht vielen deze plannen helemaal in duigen door gehoest, geproest, veel slijmen en oorpijnen. Vooral Febe heeft het zitten en heeft hoge koorts. En als daarbij ook een van je bovenste voortanden nog tot superwiebeltand is verheven, heb je het echt héél moeilijk. In de loop van de dag kreeg ze ook nog ontstoken ogen, maar telkens even uitspoelen en een warm washandje tegen de irritatie, deed wonderen.

Tussen het uitpersen van de grote zak persappelsienen die ik gelukkig nog in de kelder had staan, hebben we nog wel wat Latijn en Wiskunde gedaan en de vereisten voor het examen Nederlands nog eens doorgenomen en een voorbereidingsplan op poten gezet. Jedidja was per slot van rekening niet ziek en half april gaat ze toch echt proefdraaien voor de examencommissie met een aantal vakken eerste graad.

Met Joachim ben ik nog even brood gaan halen, maar het feit dat hij tot diep over zijn enkels in de sneeuw stond kon hem niet bekoren. Zijn voeten die in de sneeuw verdwenen baarden hem flink zorgen. Toen papa aan het eind van de middag thuiskwam en nog even met hem wilde sleeën, gaf hij dan ook niet thuis. Morgen nog eens proberen.

Het is wel een beetje laat, maar ik heb ooit eens begrepen dat je tot 5 januari iemand nog nieuwjaarswensen mocht geven. Volgens mijn echtgenoot mag het zelfs nog de hele maand januari. Alle tijd nog!

Toch wil ik jullie vandaag een gezegend 2009 toewensen. Alle shalom toegewenst in dit nieuwe jaar, in het bijzonder wanneer je ook thuisonderwijs geeft.

Shalom in je gezin, shalom onder je kinderen, shalom in je planning, shalom in je relaties, shalom met jezelf!  Deze shalom wens ik je toe en is te verkrijgen bij Degene die zich openbaart in Psalm 121. Persoonlijk besef ik ook dat ik elke dag van 2009 opnieuw bij Hem mag aankloppen voor deze vrede.

Hier in België worden oliebollen in de maand september gegeten. Smoutebollen op de kermis. Dit zijn oliebollen zonder krenten, rozijnen en appel. Gewoon kaal deeg, gedecoreerd met heel veel poedersuiker. Naar mijn idee kunnen ze niet tippen aan de Nederlandse oliebollen die wij altijd gewoon waren met Oud en Nieuw te eten.

De geur alleen al!! In het dorp waar ik vroeger woonde was de laatste dagen van het jaar de lucht doordrongen van oliebollen. Heerlijk! Momenteel ben ik hier in de stad waar wij wonen waarschijnlijk de enige die oliebollen bakt met oudjaar en ik schrijf dit berichtje met heerlijke bakgeuren op de achtergrond.

Mijn moeder was niet zo'n bakster, maar toen ik eenmaal de leeftijd had, liet zij mij mijn gang gaan: ik mocht oliebollen bakken! Achteraf gezien was zij de hele tijd wel standby en was het zonder haar natuurlijk helemaal niet gelukt. Jaar na jaar bakten we hele schalen oliebollen. We gingen altijd voor 100 stuks. Deze gewoonte heb ik meegenomen naar België. Mijn Belgische echtgenoot is hiervan erg gecharmeerd en doet er alles aan om op oudjaar eigengebakken oliebollen te hebben. Dus alle steun van de achterban gegarandeerd. De afgelopen jaren maakte ik dan altijd het deeg en hij bakte ze. Als slot maakten we dan ook nog een schaal appelbeignets. Heerlijke gezinsherinneringen. Herinneringen die ik ook weer wil meegeven aan het volgende geslacht.

Vandaag was het dus weer zo ver. Terwijl we vanmorgen de dag besproken en iedereen de kans kreeg een taak uit te kiezen, koos onze oudste - tot verrassing van haar vader - oliebollen bakken. De herinnering gaat door! Voor papa was het wel even aanpassen. Vanmiddag had hij zogezegd niets te doen, dus heeft hij samen met Febe maar een paar zakjes oliebollen ingepakt en naar verschillende alleenstaanden gebracht met de Hollandse nieuwjaarsgroetjes. (Nee, nee, hij is geen Hollander en heeft dat gisteren weer met verve moeten uitleggen aan een Duitse familie die wij kortgeleden hebben leren kennen.)

Tot slot ons recept:

1,6 kg bloem

80 gr verse gist

snufje zout

1,2 lit melk

half flesje pils

8 eieren

700 gr krenten en rozijnen, gewassen en afgedroogd

6 grote stoofappels, gesnipperd

Los de gist op in een beetje lauwwarme melk. Doe de bloem in een erg grote kom. Een kuiltje in het midden waarin je de eieren doet, de melk met gist erbij, wat zout en mengen maar. Langzamerhand de melk en de pils erbij en nog even goed doorkloppen. Tot slot de appels, krenten en rozijnen en door en met een theedoek erover een uurtje laten rijzen op een tochtvrije plaats.

Wij bakken altijd buiten onder ons afdak. Wel koud, maar het voegt wel toe aan de eindejaarspret. De frituurpan op 180°C en met twee lepels laten we het heerlijke deeg in de olie lopen. Het bruint en mmmm...... de eerste happen zijn zo binnen.

Gezellig eindejaar gewenst!!

De kinderen wilden wel eens een raamschildering maken. In deze tijd van het jaar was een onderwerp snel bedacht en tegelijkertijd wilden ze ook wel een statement maken.

Het werd een groot succes en er is met veel plezier aan gewerkt. Eerst werden de grote lijnen uitgezet op een rol behangpapier. De grote pret begon met het aan de buitenkant van het venster bevestigen van dit papier. Als je goed kijkt, zie je op de foto's de resten van de supertape nog waarmee het geheel goed vastgezet was in verband met de windvlagen van voorbijrijdende vrachtwagens.

Wat een pret om zo verborgen achter het papier aan de slag te gaan. De contouren hebben ze gewoon met een zwarte stift op het raam getekend en daarna zijn ze met plakkaatverf aan de slag gegaan. Volgens een kleuterschooljuf zou dit zo van de vensters af te wassen zijn, maar dat moeten wij nog ondervinden.

Het statement "Jezus is Koning" is gemaakt in zogenaamde ladder-letters. Een schrift dat ik ooit eens geleerd had bij OM. Daar gebruikten we het bij sketchbord prediken. Jedidja had dit deze zomer ook geleerd en heeft het ook nu weer gebruikt. Hierbij maak je dus rechthoeken, waarin je de letters 'wit' laat en hetgeen niet bij de letter hoort, kleur  je in. In spiegelbeeld was het wel even wennen, en zoals je ziet moest de 'J' nog aangepast worden.

Bevriende kinderen hebben ooit eens geteld: per uur rijden er 1000 auto's voorbij ons raam. Een gaslek verderop in de straat, maakte dat het de afgelopen dagen constant file voor de deur was om de stad in de rijden (wij wonen langs zo'n befaamde Belgische steenweg!) en zo waren we verzekerd van vele kijkers.

Afgelopen vrijdag hadden we een workshop georganiseerd bij kaarsenmakerij An'ne in Tongeren. Samen met nog een aantal andere thuisonderwijsgezinnen was het atelier propvol. We waren met 15 kinderen in de leeftijd van 2-15 jaar en 8 begeleidende ouders.

We werden hartelijk welkom geheten door eigenaar Guus. De warme chocolademelk en koffie met een heerlijk stukje honingkoek stonden klaar. Zowel buiten als binnen was het koud, maar dat kon de pret niet drukken. Guus vertelde als hobby-imker vol enthousiasme over het wonder van het bijenvolk. De tafels stonden klaar om aan de slag te gaan wat menigeen deed popelen.

Kaarsen dompelen, kaarsen gieten, kaarsen rollen, kerstboomhangers van was gieten, alles mochten we uitproberen.  Ook Joachim (3) genoot ervan en was heel trots op zijn zelfgemaakte bijenkorfkaars. Thuis is het echt zijn eigen kaarsje en hij beslist wanneer hij aangestoken of uitgeblazen wordt.

De bijenwas gaf een heerlijk geur af en was ook rustgevend: in alle rust werkten we aan onze kaarsen. Na een uur of twee moest ik mijn dochters echt aanmanen een eind aan hun werk te maken. Met tasjes of doosjes vol bijenwaskaarsen togen we huiswaarts. Wij hebben één van onze schouwen maar in bijenwassfeer ingericht. Wij zijn nog even zuinig, maar ik schat in dat we ze dit jaar toch nog zullen opbranden.

Vanavond was het zover: Jedidja had voor de eerste maal een uitvoering met het Tongers Symfonisch Orkest. Ze had er zin in, maar was ook wel een beetje zenuwachtig. Met de hele familie togen we richting Begijnhof. In de mooie Begijnhofkerk met haar schitterende akoestiek was het te doen. De zussen waren erg opgetogen, want het was allemaal zo romantisch. De kleine straatjes van het Begijnhof met de verlichte raampjes doen in het donker wel erg gezellig aan. Ze wisten ook welke romantische muziekstukken hen te wachten stonden. Wij genoten van hun voorpret!

Rhodé en Febe vonden een plaatsje op de eerste rij. Bij de eerste klanken van de muziek, veerde Febe rechtop. Dit was het moment waar ze naaruit had gezien. Herkenning: de sound of music! Regelmatig wisselden ze blikken van herkenning uit: wat hebben ze genoten en wat waren ze trots op hun zus.

Ze zagen zichzelf ook al zo spelen en hebben dus al een voorkeur uitgesproken voor een instrument: Rhodé gaat voor de dwarsfluit en Febe vindt een cello wel wat. Dat wordt dus volgend jaar nog meer taxichauffeur spelen!

Joachim keek zijn ogen uit, vooral de blaasinstrumenten vond hij indrukwekkend. Ook de contrabas, voor hem een reuze-gitaar, vond hij erg interessant. Wij vroegen ons af hoelang hij het vol zou houden, maar deze anderhalf uur waren precies gepast voor hem. Hij ging helemaal mee in de muziek en had genoeg te bekijken. Wij vonden het nogal knap voor een 3-jarige.

Sinds een negental weken zijn we met deze methode bezig en ik kan niet anders zeggen dan dat ik diep onder de indruk ben. Volgens de methode moet je 7 dagen op 7 werken, elke dag een kort lesje. Nu, wij hebben het zoals gewoonlijk gehouden op 5 lesjes per week en zelfs dat heeft al opzienbarende resultaten opgeleverd.

Rhodé, onze dochter met het vcf-syndroom heeft een behoorlijk spraak-taalprobleem en is daarbij ook nog slechthorend (de spraak-taalproblemen worden niet alleen veroorzaakt door haar gehoorverlies, maar zijn ook heel typisch voor het syndroom). Al tijden waren we bezig met een klassieke methode (Letterstad) waarbij de letters verklankt worden. Leren lezen door hakken en plakken. Daarnaast zocht ik nog allerlei andere materialen of maakte ze zelf, zodat ze ook woorden gewoon op woordbeeld kon memoriseren. Dit alles ging supertraag vooruit en tot echt lezen kwam het niet. Ja, een paar kleine woordjes en zinnetjes die ze ingeoefend had, maar met alle onbekende woorden bleef ze hakken en plakken en bij dubbelklanken vergat ze soms de andere klanken al weer. Zelf lezen was SAAI.

Surfend op het web naar hulpmiddelen, informatie en andere materialen was ik in het verleden al eens op Methode de Haan gestuit. Ook via andere thuisonderwijzers had ik al goede geruchten gehoord. Ik twijfelde nog of het wel echt bij haar zou passen, vooral ook omdat het verklanken er zo ingehamerd zat. Ik had de boekjes al sinds juni in huis. Af en toe bekeek ik ze eens. Helaas zijn ze niet zo gebruiksvriendelijk, dus het duurde even voor ik doorhad hoe de vork in de steel zat. Toch was ik nog niet ten volle overtuigd, dus na de vakantieperiode startten we weer vol goede moed met onze methode Letterstad.

Ondertussen wilde ik ook onze Febe (6) een duwtje in de rug geven met lezen. Zij kende al heel veel woorden op woordbeeld en las ook wel kleine boekjes, maar zag nog niet helemaal het systeem erachter. Ik twijfelde heel erg over de methode die ik zou volgen: verklanken of juist niet....? Ik was al besmet met het De Haan-virus.  

Twijfel is nooit goed en met Rhodé liep het ook niet zo lekker. Dus op 19 september hebben we een streep gezet onder ons verklanken en startten we met Methode de Haan. Vanaf die datum was een A dus geen à meer, maar een aa, etc. Ik verbaas me erover hoe snel de kinderen dit oppikten. En na 9 weken met de methode gewerkt te hebben, leest onze Rhodé!! Héél af en toe durft ze nog snel in zichzelf een woordje te verklanken (en dat gaat zelfs sneller dan ooit omdat ze nu meer op lettergreepbeeld leest), maar de meeste woorden leest ze gewoon. Wat is ze trots op zichzelf en wat voelt ze zich geweldig!! Wat een plezier om haar te zien wanneer ze in één keer een heel boekje uit wil lezen. En de primeur: ze heeft ons inmiddels 4 verzen uit de Bijbel voorgelezen!

Zoals ik hierboven al schreef, ben ik diep onder de indruk dat dit materiaal tot deze resultaten heeft geleid.

Het leerlingboekje ziet er qua lay-out vreselijk uit. Geen kleur, geen prenten, maar gewoon tekst met een dubbele regelafstand. Dit lijkt mijn dochters totaal niet te deren. Nee, zo lees je pas echt volgens hen, want grote mensen hebben toch ook geen plaatjes.

De letterspelletjes die worden aangeboden vond ik ook nogal veel van het goede en ik dacht dat ze die wel snel beu zouden zijn. Niets van dat alles. Ze vinden het leuk om zo te knutselen met de letters en genieten van het zelf woordsommen maken, zowel op het krijtbord als met de letterdoos. Rhodé doet ze liever gewoon in haar schrift, omdat schrijven haar ding is.

Wat betreft de taalregels die gememoriseerd moeten worden en het kaartjessysteem dat daar bij zou moeten helpen, heb ik op de één of andere manier ook mijn twijfels. Daar starten we begin volgend jaar mee, dus ik ben benieuwd. In elk geval ga ik er mee aan de slag zoals het in de methode beschreven staat. Wat mij wel aantrekt in dit systeem is dat je het weer helemaal kan aanpassen aan je kind: wanneer een hoofdregel niet overkomt, dan zijn er nog weer deelregels om het voor kinderen inzichtelijker te maken.

Er wordt geadviseerd dat de lesjes maximaal 15 minuten duren en inderdaad doe je op die tijd aardig wat en met een gerust hart stoppen we dan weer. Volgende dag weer verder. Een lesje in het aanvankelijk lezen programma bestaat uit het opzeggen van het alfabet, wat letterspelletjes en het lezen van het lesje. Dat is alles en daar komen op den duur dan de memorisatiekaartjes met regels bij. Wij zijn bijna klaar met deel 1 van het eerste deel.

In deel 2 van het eerste deel vallen de letterspelletjes weg en komen er zgn. oefeningen voor in de plaats. De snelheid waarin je deze lessen doet, geeft het kind natuurlijk zelf wel aan. Wanneer je het berekent op een schooljaar, blijkt dat je dan 2 weken voor één les hebt waarmee je dan 12 verschillende oefeningen doet. Oefeningen zoals dictee, vraagzinnen maken, werkwoordvormen, tegenstellingen, verkleinwoorden. Elke les komen dezelfde soort oefeningen terug. Deze oefeningen, behalve de dictee, worden voornamelijk mondeling doorgewerkt. Dictee op dit niveau bestaat bijvoorbeeld uit 5 kleine zinnetjes per week.  Of dit deel ook zo flitsend werkt als het eerste deel, moet ik nog gaan ondervinden. Maar ik heb goede hoop!

Vandaag was het echt de laatste keer! Al sinds jaar en dag grenst er aan onze achtertuin de oprit van een kringloopwinkel. Een aantal dagdelen per week was deze geopend. Af en toe had deze winkel een grote aantrekkingskracht op mijn kinderen. Wanneer ze een aantal keren niets van hun gading vonden, ebde dat weer weg. Maar toch... hier was het waar ze al van jongsaf aan helemaal alleen naartoe mochten met hun eigen geld in hun eigen portemonneetje. Het was een winkel verbonden aan een sociaal werk, dus het ging hier echt om de kleine centen. Heerlijk oefenen was dat en wat kon je al niet kopen met je geld. Met 10 cent kon je er zelfs terecht en voor 1 euro had je soms een tas vol!

Zo hebben ze door de jaren heen al heel wat schatten verzameld. Van een afgrijselijke Barbie-auto tot een mooi Playbomil kasteel, van vreselijk ontoonbare tassen en handschoenen, tot mooie vintage spulletjes. Door de jaren heen werd hun smaak ook steeds meer verfijnd en leerden ze ook de kunst van het vak: de mooie dingen ertussenuit halen.

Een aantal weken geleden hoorden we dat het pand verkocht was en de winkel opgeheven zou worden. Deze middag was ze voor het laatst geopend. Er moest toch even afscheid genomen worden van de vrijwilligers en "we gaan nog één keer kijken of er iets is." 

Een mooie vintagedoek en schilderijtje (de ogen waren het niet helemaal, maar toch...), een Mickey Mouse viewmaster en een groot knuffelkonijn.

Febe kon dit konijn niet laten staan, want ze weet dat haar broertje zot is van konijnen. Geen van mijn dochters heeft ooit interesse getoond in knuffeldieren, maar Joachim vindt ze geweldig en het zijn echte speelkameraden voor hem. Hij vond deze toevoeging aan zijn verzameling fantastisch. Nu kijken of ik dit beest zo snel mogelijk de wasmachine inkrijg!

"Mama, welke taal spreken ze eigenlijk in Spanje?" was de vraag die Febe me stelde na het observeren van enige zwarte pieten.  Het klopte niet helemaal in haar beleving. Nu wist ze dat wel, want wij voeden onze kinderen op met de wetenschap dat het hele sinterklaasgebeuren één groot toneelspel is. Maar toch.... het is zo echt!  En hoe zit dat dan allemaal...?

Nichtje J. vertelde dat bij hen Sinterklaas de pakjes door de brievenbus steekt en dat zij daarom hun schoen onder de brievenbus plaatsen. Febe reageerde door te zeggen dat bij ons mama de kadootjes in de schoen doet. Ze kwam nog wel even om bevestiging vragen: ja, toch...?

Elk jaar komt ook het verhaal wel weer naar boven over die bisschop in Turkije die al zooo lang geleden de bruidsschatten voor de arme meisjes betaalde. Mijn dochters vinden dit echt fantastisch. Febe vertrouwde me vanavond nog toe: "Sinterklaas was toch echt wel een goede man."

En 'zo heel lang geleden' kan ook tot leuke gesprekjes leiden. Wanneer was dat dan? Ongeveer in het jaar 300. "Mama, was jij toen al geboren? Of oma?" Toch die bisschop van Myra maar eens aanduiden op onze tijdbalk!

Wist je trouwens dat wij hier in België sinterklaas op 6 december (de sterfdag) vieren i.t.t. de Hollanders die het op 5 december vieren? Wij variëren een beetje in hoe we het hier aanpakken. Toen de kinderen nog klein waren, was het een echt familiefeest. Maar met de uitdijende familie hebben we dat maar afgeschaft. Nu vieren we het elk in ons eigen gezin.

Onze kinderen mogen een tweetal keer hun schoen zetten en de koekjes en snoepjes die daaruit komen, smaken echt véél beter dan die je gewoon uit mama's kast krijgt.

Soms valt Chanoeka vroeg en dan combineren we dat met de kadootjes van Sinterklaas. Zo niet, dan is er rond 6 december altijd wel een pakjesavond. Zo gezellig en samenbindend. We trekken wel eens lootjes, maar dit jaar zijn er gewoon pakjes voor elk van de kinderen. Helaas moeten ze nog even geduld hebben tot begin volgende week, omdat het sinterklaasweekend vol zit met andere dingen.

Inspiratie om deze familietraditie een beetje te voeden, vind je misschien hier:

http://www.doorposts.net/samples/stnicholas.pdf

Joachim heeft veel bijbels. Heerlijk vindt hij het om in dikke boeken te bladeren en de prenten te bestuderen. Allereerst natuurlijk in de Kijkbijbel. Na het dagelijkse voorlezen wil hij deze nog graag even zelf in zijn handen houden.

Deze week was hij op zoek naar "de bijbel van Pieter Konijn". Alle verhalen van Beatrix Potter had de eer deze titel te dragen.

Verder heeft hij ook nog een treinen-bijbel. Vooral de stoomtreinen kunnen op zijn belangstelling rekenen.

Afgelopen weekend was het er op de een of andere manier niet van gekomen om genoeg van de sneeuw te genieten. Gelukkig kregen we gisteren (maandag) nog een kans. Donkergrijze sneeuwwolken bedekten onze buurt nogmaals onder een vers wit laagje.

Hup oude dikke jassen aan, handschoenen of wanten aan en een extra paar mee voor als ze nat zijn en naar buiten. Omdat Joachim's jas niet op zijn plaats hing, hadden de dames maar gauw een andere jas gepakt. Notabene een meisjesjas, wat nu niet de mooiste plaatjes opleverde.

Maar ach, het plezier was er niet minder om en in een mum van tijd stond er een driedelige sneeuwpop recht.

Zonder mama bleek het allemaal heel goed te lopen, dus ik bleef heerlijk binnen en maakte van de gelegenheid gebruik nog wat wiskunde-oefeningen van Jedidja na te kijken. We gebruiken de methode Delta Nova van Wolters Plantyn en ze werkt daar gestaag doorheen. Vorig jaar had ik geen antwoorden aangeschaft omdat die in de m.i. te dure handleiding waren verwerkt. Dit jaar waren ze apart verkrijgbaar en is het gemak aan mijn kant.

Jedidja heeft weinig moeite met wiskunde, toch ziet ze de lol er niet van in. Snel en slordig werken is haar motto af en toe en dat komt niet altijd het leerproces ten goede.  Ze is trouwens vrij creatief in het oplossen van de opdrachten, wat mij dan weer noopt om een uitwerking toch helemaal op haar manier uit te werken om te zien of haar logica klopt.

In april 2009 zal ze haar examen wiskunde 1e graad voor de examencommissie in Brussel afleggen. Momenteel heeft ze bijna alle onderwerpen die aan de orde zullen komen doorgewerkt dus hebben we tijd om nog wat extra oefeningen te doen.

Zowel zij als de papa en ik zijn natuurlijk heel benieuwd hoe dit verder zal lopen. Wie zal er de meeste zenuwen voor het examen hebben?

Verkleumd van de kou, met een heerlijke kop Ovomaltine, opwarmen!

Drie jaar geleden kregen we een zoon. We wisten voordat je geboren werd, dat je van het mannelijk geslacht zou zijn. Papa vond het fantastisch, ik vond het nogal spannend. Meisjes, daar wist ik inmiddels alles van, maar jongens...? Hoe zou dat werken...?

Inderdaad zijn jongens nogal anders. Alhoewel je drie zussen ook allen heel verschillend zijn, verschil jij er nog meer van. Je bent ruwer, luider, maar je bent een man van details. Je hebt veel interesse in techniek en kan supergoed spelen! Je hebt op deze leeftijd ook al een aantal passies, waarvoor je helemaal in vuur en vlam staat.

Een kar voor achter je tractor was hetgeen bovenaan je lijstje stond! Een kar zoals er elke dag zovele langs ons huis voorbij denderen. We moeten er nog eens gauw een foto van maken, want ik heb nog geen fatsoenlijke foto  van Joachim en zijn tractor!

Een grote verrassing was de mooie tractorencyclopedie die opa en oma voor jou meehadden.

Een echt grote-mensenboek, waar je ogen van gingen blinken. Met veel interesse tuur je uren in dit boek. Je favoriete en minder favoriete merken zijn al duidelijk.

Febe heeft voor jouw feest ook een mooie kroon gemaakt met een afbeelding van je andere passie: stoomtreinen.

Joachim van harte proficiat met je 3e verjaardag!!!

PS

Wisten jullie trouwens dat er op de zakken van Lays paprikachips een mooie tractor staat afgebeeld? Je kunt wel raden welke zijn favoriete chips is.

Tja, ik wist dat mijn twee oudste dochters zéér Nederland-minnend zijn, maar laatst hebben zij mij - allebei afzonderlijk - alvast voorbereid op hun vertrek naar het "Noorderland".

Rhodé zat heerlijk op de leuning van de bank te mijmeren. Ze leek heel ver weg. Ik vroeg haar: "Waar droom je over, Rhodé?" "Oh, over opa en oma.... ik wil zo graag in Nederland wonen. Als ik groot ben ga ik in Nederland wonen!" Dat dit in de buurt van de nichtjes, oma en opa, ooms en tantes moet zijn, heeft zij mij ooit vroeger al eens proberen duidelijk te maken. Ze vindt het toch zo jammer dat papa geen werk zoekt in Nederland, wat gezien de thuisonderwijssituatie daar helemaal niet aan de orde zal komen;-))

Jedidja is niet zo mijmerig, maar banjert graag door het huis waarbij ze allerlei kreten uit. Eén van die kreten was dus: "Joehoe, ik ga op kamers in Nederland!"

Dat weten we dus... en wat haar betreft denk ik dat we nog zo'n 4 a 5 jaar de tijd hebben haar voor te bereiden. Sjonge, ik kan me er nog helemaal niets bij voorstellen. Gauw aan de slag!

Met ons familieabonnement op het openluchtmuseum Bokrijk mogen we ook jaarlijks 2 dierentuinen bezoeken naast nog een aantal andere interessante zaken als het Nederlandse openluchtmuseum, een boottochtje op de Maas en een zwembeurt in Center Parcs. Ongeveer 60 euro voor een zes-persoons gezin is dat dubbel en dwars waard.

Het jaar schrijdt voort en de Antwerpse Zoo of Planckendael had ons in 2008 nog niet gezien. Hoog tijd dus voor een bezoekje. Op een superkoude herfstdag togen we richting Antwerpen en wat is gemakkelijker dan de trein? We stappen voor de deur op en ongeveer voor de leeuwen er weer uit. Joachim voelde zich precies Nijntje. De totaal 3 uur durende treinrit (heen en weer) was deze keer voor hem totaal geen obstakel meer. Er was zoveel te zien!

En bij de dames lukt lezen, voorlezen en spelletjes doen ook zoveel beter dan in de auto! Waarom reizen we dan toch niet vaker met de trein.....? (Haha, wat dacht je van de prijs - en dan reizen we nog voor half geld als groot gezin en de slechte verbindingen naar dit achteraf gebied ver in Limburg?)

De kikkermascotte aan de ingang kon niet op Joachim's sympathie bogen. Al snel had hij de plattegrond door: iedere keer wanneer we maar enigszins in de richting van de ingang gingen, weigerde hij mee verder te gaan. Kikker Nee!! Het was heel duidelijk.

De Afrikaanse Leeuw, toch wel een beetje het lievelingsdier van ons gezin, kon niet op zijn exclusieve aandacht rekenen. Het kleine watervalletje dat langs de muur liep, vond hij daarentegen wel fantastisch. Sindsdien is het maken van watervallen in bad dan ook zijn favoriete bezigheid. Waar een dierentuinbezoek al niet toe kan leiden.

Hij vond het wel leuk om de dieren te bekijken hoor en zag ook wel veel, maar pas toen hij, helemaal verscholen achter een gesloten ijskiosk, een traktor zag staan, ging hij pas echt uit zijn dak! Weg was hij, op onderzoek uit rondom de traktor. Stralend van oor tot oor maakte dat zijn dag helemaal!

Mijn dames zijn niet echt van die dierminnende kinderen. Ze genoten wel, maar het moet allemaal niet te lang duren. Gelukkig was er 's middags dan ook een mogelijkheid om een presentatie in het Planetarium bij te wonen. De Zoo heeft nl. een heel mooi, klein planetarium. Daar hebben we weer heel wat bijgeleerd.

Een dierentuin levert altijd weer prachtige plaatjes op, maar wat die giraffe nu op mama's hoofd te zoeken had..?

Tot slot hebben de drie jongsten nog even in de gezellige speeltuin gespeeld en het allerleukte vond Joachim daarbij de trams die hij achter de muur zag voorbijgaan... oftewel alleen de bovendraden ervan.

Wat een heerlijk gevoel geeft dat, wanneer de mensen denken dat je nichtje je zusje is!!

Tijdens schoolweken zien we hier lang niet elke week vriendjes aan de deur en na acht schoolweken dachten we bijna dat ze ons vergeten waren. Niets bleek minder waar toen afgelopen week hier de herfstvakantie begon: belletjes voor afspraakjes bleken niet van onze kant te hoeven komen! Vier speelafspraken in één week: ik vind het wel weer eventjes genoeg.

Deze zomer schreef een TO-moeder over het onderwerp "vriendjes"  een interessant artikel.

http://www.nrc.nl/opinie/article1935626.ece/Weinig_vriendjes_goed_voor_kind

En ook in een artikel van John Taylor Gatto ging het over socialiseren.

http://nl.odemagazine.com:80/doc/0110/School-is-uit%20/

Hij schreef:

"Daag uw kinderen uit flink veel alleen te zijn,

zodat ze leren van hun eigen gezelschap te

genieten en een innerlijke dialoog te voeren."

De soeka is inmiddels weer afgebroken, de dakbedekking is al met de kliko mee opgehaald en de versiering ligt weer op de zolder. Het was een echte mooie hut! De opbouw was een totaal gezinsproject, het afbreken gebeurde iets meer solitair !

Regelmatig hebben we erin gegeten, we hebben redelijk veel gasten ontvangen en de opdracht tot vreugdevol vieren onder een geopend dak met zicht op Boven proberen uit te voeren. Het vieren van bevrijding: dit kan tot leuke, inspirerende gesprekken leiden.

En een loofhut kan natuurlijk ook héél goed gebruikt worden om gewoon bruidje in te spelen!!

Om jaarlijks het loofhuttenfeest mee te vieren werden we in eerste instantie geïnspireerd door onze contacten met Joodse mensen en door de gegevens die we over dit feest in de Bijbel vinden.

Volgende boeken en websites geven ook veel praktische informatie rondom dit feest en hebben ons ook inspiratie gegeven tot een Messiaanse invulling van het feest.

- Susan Marcus, Ga Zijn Poorten binnen

http://verkoop.johannes-multimedia.nl/product_info.php/products_id/2088

- Victor Buksbazen, The gospel in the feasts of Israel

http://www.amazon.com/Gospel-Feasts-Israel-Victor-Buksbazen/dp/0875084303

- Robin Sampson en Linda Pierce, A family guide to the Biblical Holidays

http://biblicalholidays.com/

- http://ffoz.org/

Je hebt soms van die middagen waarop niets lijkt te lopen, verveling allerhande toeslaat, één van de kinderen zich niet met het spel van de anderen kan verenigen, etc. Voor zulk soort dagen zou het goed zijn een ehbo-lijstje met flitsende ideeën achter de hand te hebben. Op zo'n moment schiet mijn inspiratie ook vaak tekort.  In de pc heb ik wel allerlei leuke links staan, maar op het moment dat ik het nodig heb kost het natuurlijk te veel tijd het juiste te vinden. Misschien moet ik eerst maar eens zo'n ehbo-map in mijn favorieten maken.

Maar laatst hadden we zo'n middag en had ik een idee dat direct aansloeg. Het gevolg was dat het een erg fijne, rustige, creatieve en inspirerende middag werd waarin ook nog eens veel geleerd werd. Het basisidee waren touwpoppetjes. Met een zak wol, een kartonnen doos, lineaal en schaar waren ze vertrokken.

Eerst werden de mallen van karton gemaakt, ik meen 12 op 8 cm. Voor een 6-jarige is dit al een hele inspanning en daarbij werd ze op een gegeven moment zelf nog zo creatief om kinderen te maken en werden de maten van de mal dus aangepast.

Na het uitzoeken van mooie kleurtjes wol konden ze beginnen. 50 keer om de lange kant. Tellen maar en schatten of de dikte mooi uit zou komen. 3 losse draadjes klaarleggen. 1 knoop je heel strak bovenin, dan knip je de onderkant open en knoop je er één op de plaats van de nek zodat je een mooi hoofdje krijgt. Tot slot nog een in het midden voor de taille.

Dan wikkel je met een andere kleur 25 keer om de korte kant. Dit worden de armen en hier moeten beide kanten worden opengeknipt. 2 losse draadjes klaarleggen en op ong. één cm vanaf de kant bind je er een draadje om vast zodat er handen verschijnen.

Deze armen stop je door het bovenlijf en voila je eerste poppetje is af. Zo kun je een hele familie maken. Het bracht veel inspiratie voort, want Febe ging zelfs verder met het ontwerpen van meubels: een tafel, bank, stoelen en zelfs een ligstoel. Helaas was het toen al veel te snel tijd om te eten!!

In de maand september is het altijd weer een strijd om in een normaal dagritme te komen. Je zou denken dat we na 4 jaar thuisonderwijs inmiddels ervaren planners zijn om alles hier in huis rustig te doen verlopen. Niets is minder waar!

Na de vakantie maak ik voor elk van de oudere kinderen en mijzelf een weekplanning waarbij de huishoudelijke taken en klussen zijn inbegrepen. Op papier ziet het er allemaal fantastisch uit, maar in de praktijk werkt het altijd een beetje anders. In de eerste week ontstaan er dan ook al direkt pijlen op ons mooie schema. Er worden verder dingen samengevoegd, of afgevoerd;-) De uren van  de muziekakademie, zwemmen en turnen worden in de loop van de eerste weken ook nog wel eens gewijzigd. En dan na een aantal weekjes ontwikkelt zich een bepaalde routine en dat is uiteindelijk het doel. Want routine brengt rust!

Routine in het opstaan: bedden zijn rechtgetrokken, er is gebeden en de oudsten hebben stille tijd gedaan, ze zijn allemaal aangekleed en hebben hun toilet gemaakt.

Routine in de ochtendtaken: de was is opgehangen, de afwasmachine is leeg, de ontbijtboel opgeruimd. Jippie het loopt, ieder kent zijn taak!

Routine in bijbeltijd: Joachim loopt nadat hij aangekleed is al rond met de Kijkbijbel, want hij heeft eerst even mama-bijbeltijd. David en Goliath zijn momenteel zijn favoriete figuren. Heb je die prent van Goliath liggend over twee pagina's wel eens gezien in de Kijkbijbel?

Daarna zijn de ouderen aan de beurt.

Routine in de dagelijkse lessen: Rhodé en Febe pakken hun "magazine-cassettes" waarin hun boeken en evt. schriften zitten. Jedidja weet aan welke vakken of projecten ze kan gaan werken.

Routine in de dagelijkse maaltijden: een wekelijkse menuplanning maakt dat ik daar verder niet aan moet denken, dat de eventuele ingrediënten op tijd uit de diepvriezer worden gehaald en dat het eten 's avonds toch tamelijk op tijd op tafel staat;-)

Routine in de middagprojecten: op maandag werken we rond geschiedenis, op dinsdag beschouwen we kunst, op donderdag is het tijd voor de wetenschappen. Op woensdag en vrijdag is het tijd voor alles wat we nog maar willen;-)

Routine in het huishouden: vorig jaar liep dit heel goed. We hebben ons huis in zones verdeeld, waarbij op maandag de 2e verdieping aan de beurt is, op dinsdag het trappenhuis en de 1e verdieping, op woensdag tijd voor extra klussen, op donderdag de keuken, hal en strijk en vrijdags dan de living en wekelijkse boodschappen. Vorig jaar deden we dit vanaf een uur of vier, maar dit jaar dacht ik direkt een uurtje na de lunch te poetsen. Dit laatste is niet zo'n succes, dus ik denk dat we maar weer teruggaan naar 16 uur.

Routine is toch wel een beetje de ruggegraat van ons funktioneren als thuisonderwijzend gezin.

Het geeft echt rust, want over de basisdingen die gedaan moeten worden hoeven we niet meer na te denken.

Het geeft tijd voor andere zaken, want door een bepaalde routine gebeuren dingen sneller. 

Het brengt orde in ons bij tijd en wijle zo chaotische gezin;-)

Rhodé's grootste wens was een bezoekje te brengen aan het blotevoetenpad, dus togen we samen met oma richting Zutendaal voor een 2 km lange tocht door de voormalige steengroeve. Inderdaad op blote voeten!

http://www.lieteberg.be/blotevoetenpad/blotevoetenpad.htm

Wat een ervaring. Heerlijk door zand, stenen, kiezels, modder en ijskoud water. Over keien, gras en boomstammen.  

Helemaal ontspannen met tinteltenen, tintelvoeten en tintelbenen gingen we naar huis. Dromerig kwamen we thuis, aten nog wat en al snel was het helemaal stil in huis!