Vanmorgen vroeg toen ik wakker werd, leek het verdacht stil buiten. Ik gokte op sneeuw en toen ik er even later uitging en springend over twee matrassen (zieke kinderen ) achter het gordijn kroop, zag ik alleen maar wit. Zelfs op onze steenweg, nu dat wil wat zeggen: zeker 10 cm sneeuw. Tegelijkertijd besefte ik dat er voor ons vandaag waarschijnlijk weinig sneeuwpret in zou zitten. Deze nacht had ik elk uur wel even een ziek kind een slokje water gegeven of een zakdoek aangegeven.

Ik had me eigenlijk na twee weken van bezoeken en logé's verheugd op wat meer regelmaat in ons gezinsleven en dacht vandaag weer een boekenstart te maken. Maar gisterenavond en vannacht vielen deze plannen helemaal in duigen door gehoest, geproest, veel slijmen en oorpijnen. Vooral Febe heeft het zitten en heeft hoge koorts. En als daarbij ook een van je bovenste voortanden nog tot superwiebeltand is verheven, heb je het echt héél moeilijk. In de loop van de dag kreeg ze ook nog ontstoken ogen, maar telkens even uitspoelen en een warm washandje tegen de irritatie, deed wonderen.

Tussen het uitpersen van de grote zak persappelsienen die ik gelukkig nog in de kelder had staan, hebben we nog wel wat Latijn en Wiskunde gedaan en de vereisten voor het examen Nederlands nog eens doorgenomen en een voorbereidingsplan op poten gezet. Jedidja was per slot van rekening niet ziek en half april gaat ze toch echt proefdraaien voor de examencommissie met een aantal vakken eerste graad.

Met Joachim ben ik nog even brood gaan halen, maar het feit dat hij tot diep over zijn enkels in de sneeuw stond kon hem niet bekoren. Zijn voeten die in de sneeuw verdwenen baarden hem flink zorgen. Toen papa aan het eind van de middag thuiskwam en nog even met hem wilde sleeën, gaf hij dan ook niet thuis. Morgen nog eens proberen.