Na een erg lange zomer ben ik daar weer. Ik had bewust even afstand genomen van het bloggen. Het deed goed, maar nu heb ik er ook wel weer zin in om van alles wat we zo doen af en toe weer eens wat aan mijn blog toe te vertrouwen. Erg grappig te ontdekken, dat mijn blog echt gelezen wordt, want van diverse kanten kreeg ik mailtjes waar of mijn schrijfsels toch bleven. Veel van mijn lezers wisten dat wij begin deze zomer afscheid van onze vader en opa hebben genomen. Wij wisten dat het eraan kwam, maar toch waren het nog heftige ervaringen. De laatste 8 maanden had opa ziek op bed gelegen en hij werd steeds zieker. Hoe kan een mens toch aftakelen, hij was werkelijk helemaal uitgeteerd.

Wij missen onze papa en opa, want hij had toch ook wel inbreng in ons thuisonderwijs. Vooral op het gebied van geschiedenis was hij onze vraagbaak. Hij schudde zo een mooi verhaal uit zijn mouw, of wees ons op belangrijke titels. Door zijn kennis en inzicht  kon hij ook onze huidige tijd zo goed duiden, wat konden we genieten van zijn beschouwingen over de tijd waarin wij leven.

Vol vertrouwen sloeg hij ook ons thuisonderwijsavontuur gade. Wat was hij trots op zijn kleinkinderen.

Jedidja had als oudste kleindochter natuurlijk een bijzonder plekje in zijn hart. Hij, die helemaal niet muzikaal was, keek vol bewondering naar het vioolspel van zijn kleindochter. Zij kreeg ook al de leeftijd dat ze met hem een boom kon opzetten. De eerste beginselen van het discussiëren heeft ze nog van haar opa meegekregen.

Rhodé had ook een speciaal plekje in zijn hart, vanwege haar syndroom. Zijn hart ging altijd uit naar de zwakken in de samenleving, daar zou hij voor door het vuur gaan. Rhodé hield er ook altijd van om haar opa een dikke knuffel te geven en wat kon hij ervan genieten als ze zich tegen zijn baard vleide. Weinig andere kleinkinderen hadden daar de rust voor.

Febe en opa hadden het wat moeilijker met elkaar. Opa hield heel erg van grapjes maken en Febe helemaal niet. Opa was heel standvastig en Febe heel koppig. Dat botste wel eens, vooral toen ze nog jonger was. Nu ze ouder werd, wist ze dat er bij opa altijd wel een verhaal te halen was en dat was iets waar ze zo van kon genieten! Febe, onze denker, moet het verlies nog verwerken. Ze had nog zoveel van opa willen horen.

Joachim en opa verstonden elkaar erg goed in hun liefde voor het buitenleven. Vorige week kwamen we nog langs een bankje dat aan een weitje staat en Joachim vertelde mij dat hij daar met opa altijd ging zitten. Ik was verrast dat hij (3 jaar) daar zo over sprak. Wanneer opa hier was, gingen ze samen wel een wandelingetje maken, maar ik wist niet dat Joachim zich dat zo kon herinneren. Mooi!