Deze week zijn we erg veel het land ingetrokken en ditmaal met het openbaar vervoer, de trein. Joachim vindt het fantastisch en of hij nu één of twee uur in de trein zit, het maakt hem allemaal niet uit. Hij kijkt en fantaseert, hij geniet!!

De meiden vinden lange afstanden wat minder, dus zij voorzien zich altijd van allerhande materiaal om deze uren door te komen. Ik check altijd wel even de tassen, want anders moeten we soms op plaats van bestemming zo zeulen. Oftewel op het laatst loop ík dan gebukt onder allerlei breiwerk, boeken, pennenzakken en poppen met toebehoren. Deze week niets van dat al. Eén boek, een uitgeprint e-book, wat touwtjes, knotje katoen en een schaar. We gingen touwfiguren maken. Een erg rustgevende bezigheid en de tijd vloog om. We waren vanuit deze uithoek van het land zó in Antwerpen, Brussel of Leuven.

Dit e-book met erg duidelijke plaatjes hadden we uitgeprint. We kenden al een paar basisfiguren zoals de kop en schotel, dus waren we zo vertrokken en leerden we elke rit wel één of twee figuren erbij. Ook andere reizigers werden soms besmet met ons virus (vandaar dat extra bolletje) en staken hun vingers in de touwtjes. Febe werd de touwfiguren-juf en één omaatje was erg gelukkig dat ze op haar oude dag nog van alles had bijgeleerd;-)

Wanneer je op een doordeweekse schooldag als moeder met vier kinderen het openbaar vervoer bevolkt, heb je ongetwijfeld veel vragende blikken om je heen. Een aangezien we lange ritten maakten, kwamen de vragen eraan. ... Niet naar school...?, ...oh, jullie zijn zeker Nederlanders en hebben herfstvakantie...? Nou, nee dus, maar wij geven thuisonderwijs. En zo konden we het hele thuisonderwijs weer eens promoten aan wie maar interesse toonde. TO is nog altijd zo onbekend onder de gemiddelde Belg. Maar wat mij altijd weer opvalt, is dat men zo positief reageert. Natuurlijk zijn er kritische vragen, maar met mijn antwoorden probeer ik de mensen ook altijd eens naar de andere kant van het plaatje te laten kijken.

Eenmaal zaten we naast een gepensioneerde leerkracht, die het machtig mooi vond wat wij deden. De beste vorm van educatie vond zij. Veel beter en met veel meer mogelijkheden dan in een klas. Mooi, om dat te horen uit de mond van ingewijden. Toen zij de trein verliet, stond zij op, gaf ons nog een hele speech, wenste ons veel geluk. We moeten vaker het land intrekken;-)